İzmir Emniyet Müdürlüğü buyruğunda polis memuru olarak vazife yapan Olcay Özonur, 2004 yılında geçirdiği trafik kazası sonrası konuşma ve yürüme yetisini kaybetti.
Tedavi süreci sonrası Erzurum’a ailesinin yanına dönen görev malulü polis memuru Özonur’a annesi bakmaya başladı. İzmir’de yaşayan eşinin ‘ben de hastayım bakamıyorum’ dediği oğlunu bir an olsun yalnız bırakmayan Olcay Özonur, 22 yıldan beri bakımıyla ilgileniyor.
Özonur’un görev malulü maaşını İzmir’de yaşayan eşi ve çocuklarına verdiği için, vefat eden eşinden kalan 17 bin 700 liralık aylığıyla geçimlerini sağlayan Olcay Özonur, ilerleyen yaşı, KOAH ve guatr rahatsızlıklarına karşın oğlunun bakımını aksatmıyor. Tıraşını ve paklığını yapıp, yemeğini yedirdiği oğlunu bir an olsun yalnız bırakmayan Olcay Özonur, öbür 2 çocuğunun meskenlerine bile gidemiyor.
YILIN ANNESİ SEÇİLDİ
MHP Bayan Aile Çocuk ve Engelli Siyasetleri (KAÇEP) Başkanlığı tarafından düzenlenen 8 Mart Dünya Bayanlar Günü Üç Hilalin Aydınlığında ‘Altaylardan Tuna’ya Türk Kadını’ programında yılın annesi seçilmesi sebebiyle düzenlenen merasime de oğlunu yalnız bırakmamak için katılamayan Olcay Özonur, ölene kadar misyonunu yapacağını söyledi.
Palandöken ilçesi Abdurrahman Gazi Mahallesi’nde bir apartmanın giriş katındaki dairede yaşayan Olcay Özonur, “Uğur, İzmir’de polis olarak misyon yaparken trafik kazası geçirdi. Tedavisi sonrası yanıma aldım ve 22 yıldır bakıyorum. Birinci başta yazın ben, kışın ise eşi bakıyordu. Kazadan 2 yıl sonra eşinin yanına gönderecektim. Hanımı, ‘ben hastayım artık bakamıyorum gönderme’ dedi. Tam 22 yıldır ben bakıyorum. O benim evladım. Ölene kadar, ben yerde sürünsem bile çocuğumun yakasını bırakmayacağım. Uğur’un şeker hastalığı var. Yürüyemiyor, konuşamıyor, kendi başına gereksinimlerini göremiyor. Her muhtaçlığını ben karşılıyorum. Tıraşını, temizliklerini, her şeyini annesi olarak ben yapıyorum. Hem de seve seve yapıyorum. Benim de KOAH, guatr hastalıklarım var. Duvarları tutarak sıkıntı yürüyorum” diye konuştu.
GÜNEŞİ GÖRSÜN İSTİYORUM
Oğlunun defterine yazdığı ‘Ben hiçbir yere sığamıyorum’ tabirini okuduktan sonra üzülmemesi için yanında ağlayamadığını anlatan Olcay Özonur, şunları söyledi:
“Üzülmesin diye Uğur’un yanında çok ağlamam. Saklı kapalı çok ağlar, Allah’ıma da hamdederim. Benim tek gelirim eşim vefat ettikten sonra onun yarım aylığını 17 bin 700 TL’yi bana bağladılar. 22 yıldır dışarıya adım attığım yok. Oğlumun meskenini gördüğüm yok. Ramazan, iftara çağırdılar gidemiyorum. Uğur yürüyüp gelemiyor. Onu gelip otomobille alacaklar, o gelmiyor ben de onunla bir arada oturuyorum. Herkes bana kızıyor. ‘Çık dışarıya hava al, haydi o çıkmıyorsa meskende otursun.’ Uğur’u da çıkaramıyorum. Diyor ki ‘Anne bana bakıyorlar ben rahat edemiyorum, zoruma gidiyor.’ Ben de onun için çıkmıyorum. Beni yılın annesi seçti ödül verdiler. Oğlumdan ötürü gidemedim. Ben onu kimseye bırakıp gitmem. Ben artık bakıyorum. Ben yaşlıyım, ölürsem çocuğumun hali ne olur. 22 yıldır güneş yüzü gördüğümüz yok. İnsan yüzü gördüğümüz yok. Kimseyle ne konuşuyor ne de gidip geliyoruz. İçeride mahpus yaşıyoruz. Diyorum ki; Uğur inşallah Allah yüzüme güler, bir göz yuva verirler.”
Devlet büyüklerinden oğlunu konuttan rahatça çıkarabileceği ve balkonu bulunan bir konut isteyen Özonur, “Ne olur bana iki göz yuva. Ben öbür bir şey istemiyorum. Çocuğumu huzurlu, memnun balkonuna çıkartırım. Yürütürüm, otomobiliyle dışarıya çıkartırım. Burada çıkacak yer, yurt yok. Evladım da ben de yıllardır güneş yüzü görmüyoruz. Bize oğlumun rahatlıkla dışarı çıkabileceği bir konut versinler. En azından oğlumu dışarıya çıkarıp güneş görmesini sağlayabileyim” diye konuştu.
